Παρα άγνοια.

Ξημέρωμα.Οι δείκτες αγγίζουν, ο ένας το εφτά κι ο άλλος το τρία.Αυτή άυπνη,ζωγραφίζει και ακούει μουσική.Τι μουσική;Η μουσική τέτοιες ώρες δεν έχει σημασία.Ο,τι μουσική ακούγεται, τέτοιες ώρες, μπαίνει αθόρυβα στα όνειρα αυτών που μεθυσμένοι έπεσαν για ύπνο ,μόνοι ή ζευγαρωμένοι,δυστυχισμένοι ή τυχεροί.

Σκέφτεται το κρεβάτι της και θυμάται πως είναι γεμάτο με μαρκαδόρους,ρούχα μπουφάν,χαρτιά βιβλία,κραγιόν και πλυμένα στρινγκ.Δε θέλει να τα σπρώξει όλα στην άκρη,δε θέλει να τα ενοχλήσει.Πολύ της αρέσει αυτή η σύνθεση της καθημερινότητας που τόσες μέρες άθελα της δημιούργησε εκεί πάνω.Το φως βιάζει τα παράθυρα και προκλητικά ,γδύνεται μπροστά στα μάτια της.Αυτή απαντάει, φορώντας την μαύρη καμπαρτίνα της και βγαίνοντας στο δρόμο.

Στο δρόμο μόνο εργάτες,δέρνουν τα πεζοδρόμια και πιστοί οδηγούν τα καλογυαλισμένα τους λουστρινέ παπούτσια στους ναούς τους.Ξένη κι άγνωστη προσπερνάει τους πάντες μοιράζοντας καλημέρες,λες και ζει σε χωριό,λες και ζει σε νησί.Ανάθεμα αν κάποιος ανταποδίδει.Δεν την νοιάζει όμως.Βρήκε έναν ακόμα λόγο να βγει από το σπίτι της.Ο άλλος είναι μια ζαμπονοτυρόπιτα.

Τα βήματα της ,την οδηγούν (που αλλού) δίπλα στο νερό,δίπλα στη βρομερή αυτή λίμνη η οποία ,όσους εξερευνητές έχει αυτή η πόλη, τους καλεί κοντά της.

Κοιτάει τη λίμνη και ύστερα το έδαφος.

Κοιτάει τις παλάμες της κι έπειτα τη λίμνη.

Θα μπορούσε να κάτσει δίπλα της ώρα ,αλλά προτιμά να σταθεί μόνο μερικά λεπτά.Την πληροφορία την έχει πάρει ήδη άλλωστε.Δε μετανιώνει που πήγε μα καλά κάνει και φεύγει.Της έκανε τη χάρη.Της έκανε παρέα.Το κάλεσμά της το ένοιωσε και πράγματι,σε κανένα κάλεσμα αυτού του κόσμου δεν αρμόζει η απουσία.

Αυτή η πόλη δε τη χωράει άλλο.Σε όποιο στενό,σε όποιο παράδρομο, νοιώθει πως δεν έφυγε από το σαλόνι της ,ποτέ.Το κάθε σημείο,το κάθε στοιχείο την έχει αγαπήσει,την έχει βαρεθεί.Το μυαλό της παίζει με τους χρόνους,τους λόγους,τις κλίσεις,τα ονόματα και τα αποσιωπητικά.Το μόνο που την κρατάει εδώ είναι μια σειρά από προτεραιότητες που δεσμεύτηκε στον εαυτό της πως δε θα προδώσει.

Γυρνάει σπίτι και παίζει με τον σκύλο της.Έντεκα χρονών σκύλος,ακόμα κι αυτόν σιχάθηκε να τον βλέπει.

Αποφάσισε πως θα εκμεταλλευτεί την αϋπνία της.

Αυτό το νόμιμο και δυνατό ναρκωτικό της αϋπνίας είναι το πιο βάρβαρο.Όταν όλοι θα ξυπνάνε το πρωι και θα ξαναγεννιούνται,αυτή θα ξέρει.Αυτή θα κουβαλάει το χθες και το χθες όσο θα προχωράει η μέρα, θα την δυσκολεύει,μέχρις ότου να την πάρει αγκαλιά στο τέλος του σήμερα ,στη νύχτα του σήμερα και εν αγνοία της να τη ληστέψει,να την ξεγελάσει,να μη θυμάται πια τι έγινε χθες και ούτε σήμερα και να ξυπνήσει αύριο ,μόνο για το αύριο.Ας μη κάνουμε υποθέσεις όμως άλλες.Ας την αφήσουμε να ζήσει το σήμερα, κουβαλώντας το χθες, ελπίζοντας πως το σήμερα θα την ετοιμάσει για το αύριο.

Και φτου κιαπτην αρχή.

Και φτου κιαπτο τέλος.

Το καλημέρα και το καληνύχτα είναι δυο λέξεις αναγκασμένες να ερωτεύονται η μια την άλλη διαρκώς,

όπως το φως αναγκάζεται να παραχωρήσει τη θέση του στο σκοτάδι,

όπως το σκοτάδι δεν μπορεί να υπάρχει, χωρις να ελπίζει στο φως.

sure ρεαλισμός ΙΙ.

Ο κόσμος είναι μεγάλος,σκληρός και απερίσκεπτος.

Κάτσε να δεις τι μου θυμίζει…

~

Τα ραδιόφωνα μιλάνε για ένα πάντα

που έχει πάντα μαύρους κύκλους.

Αν είναι έτσι σκέφτομαι να πάω εγώ,

μπορεί και να τους κάνω.

~

Αν η ζωή μας ήταν σαν τα σχολικά μας διαγωνίσματα

θα ήμουν βαμμένη ολόκληρη με κόκκινο στυλό.

~

Τώρα που γεμίσαμε με έξυπνα κινητά,

οι ηλίθιοι άνθρωποι πολλαπλασιάστηκαν.

~

Σε ακούω απλά έχω πρόβλημα συγκεντρώσης,

δεν είναι τίποτα,

ωραία πεταλούδα.

~

Όλα όσα γράφω απευθύνονται σε μένα,

εκτός από εκείνα που απευθύνονται σε άλλους.

~

Επιτέλους καλοκαίρι,

πολύ μου έλειψαν τα κουνούπια και ο ιδρώτας.

~

Όταν έχω πονοκέφαλο

σου χτυπάω την πόρτα μέχρι να πονέσει το χέρι μου.

Ομοιοπαθητική λέγεται.

~

Τα χαρτονομίσματα φτιάχνουν,

τις πιο μυτερές σαΐτες.

~

Ωραίος άντρας ο Χριστός

αλλά ποτέ δε μ'άρεσε η μέταλ.

~

Όταν μου ανοίγεις τα πόδια,

μου κλείνεις ταυτόχρονα τα μάτια.

~

Δε μπορώ να καταλάβω,

με πιο δικαίωμα μου φέρεσαι έτσι.

Έχω αρχίσει να πιστεύω,

πως μάλλον είναι αυτό που σου'δωσα.

~

Φίλα με 

και άσε τα αστέρια,αν ήθελα

να τα κοιτάζω,

θα γινόμουν αστροναύτης.

~

Η απόσταση μεταξύ του "μου" και του "έλειψες"

είναι ένα κενό,

γεμάτο κάμποσα εκατομμύρια φιλιά.

~

Έλα να λερώσουμε τα ρούχα μας,

ίσως έτσι βρούμε μια καλή δικαιολογία

για να τα βγάλουμε.

~

Έχω τόσες καλές ιδέες,

που αναγκάζομαι να τις ξεχνάω

για να κάνω χώρο στις επόμενες.

~

Ένας φίλος μου λέει να μη πίνω αλκοόλ.

Κάθε φορά που μεθάω,

θυμάμαι τη συμβουλή του.

~

Θα σου μιλήσω με ειλικρίνεια

μόνο αν με αφήνεις τα κοιτάω το πάτωμα.

~

Οι μηχανές δε σκοτώνουν,

οι οδηγοί είναι αυτοί που πεθαίνουν.

~

Αναγκαστικά αναγκάστηκα,

οικειοθελώς να τα παρατήσω.

~

Το κρασί κάνει για δύο

κι εσύ μου θέλεις τρίο.

~

Εγώ σου λέω πως πεινάω για σένα,

κι εσύ για να με ανακουφίσεις μου απαντάς

πως τα παιδάκια στην Αφρική δεν έχουνε να φάνε.

~

~

Μέχρι την επόμενη φορά που θα βρεθούμε

τα μαλλιά μας θα έχουνε μακρύνει

και η καύλα μας θα έχει μεγαλώσει.

Up really, γεια.

Δίσκο low.

Είναι κι αυτές οι μέρες που νοιώθω πιο σερβιτόρα,
κι άλλες που νοιώθω πιο όμορφη.
Άλλες που νοιώθω μελαγχολικά κι έπειτα,
αυτές που νοιώθω πιο σερβιτόρα.

Σίγουρα δύσκολα βράδια,
αυτά που νοιώθω
μια μελαγχολικά όμορφη σερβιτόρα.

Ασήκωτος ο δίσκος απόψε,δύσκολος,
γιατί απόψε είμαι μελαγχολικά όμορφη,
το παίζω σερβιτόρα
μα ξέρω πως δεν είμαι.

Βιταμίνη C.

Στίβω πορτοκάλια.
Βιταμίνη C χρειάζομαι.

Ανα στο χα(σ)μο.

Όταν ξαναδιαβάζω αυτά που γράφω

μερικές φορές γελάω,

τις περισσότερες όμως,

τα βρίσκω όλα καλογραμμένες,

ελαφρώς κυνικές,

με ένα κουταλάκι του γλυκού χιούμορ,

με μεγάλο περιθώριο βελτίωσης,

επιτηδευμένα ασαφείς,

ρομαντικοπονεμένες και

λεπτεπίλεπτα μεμψίμοιρες

μαλακίες

sure ρεαλισμός.

~

Οι άνθρωποι

χαρακτηρίζονται από ρευστότητα,

γι' αυτό καλό θα ήταν

να κουβαλάμε κανένα καλαμάκι,

καλού κακού.

~

Το "σαγαπώ" κρύβει μέσα του

το "μαγαπάς;".

Το "μαγαπάς;" κρύβει μέσα του

το "σαγαπω".

Κανείς δε ξεφεύγει,

μονάχα το ερωτηματικό

πηγαινοέρχεται ύπουλα.

~

Κάθε φορά που γράφω κάτι καινούριο,

τσαλακώνω κάτι παλιό.

~

Αναρωτιέμαι,

αυτά τα όμορφα καλοχτενισμένα κορίτσια,

που κάθονται μέσα στα περίπτερα

και μας ρωτάνε αν καπνίζουμε

όταν πάμε να πληρώσουμε,

καπνίζουν;

~

Ενώ ήμουν στο ντουζ,

έπεσε το σαπούνι,

έσκυψα να το μαζέψω

και για μια στιγμή σιχτίρισα

τις γυναίκες 

που δε πάνε στρατό

και μου θέλουνε γέννες.

~

Αχ,αυτοί οι πιλότοι,

λες να είναι άντρες

σωστοί για να γίνουν πατεράδες

ή πετάνε συνέχεια στα σύννεφα;

~

Σκέφτομαι να κάνω ένα open party

στο σπίτι μου,

και να καλέσω μόνο εμένα,

ποιός με καθαρίζει μετά ,είναι το θέμα.

~

Στη γειτονιά μου

 υπάρχει ένα φαρδύ υπόστεγο,

κι όταν βρέχει,

πάντα βρίσκεται κάποιος από κάτω,

που περιμένει να πέσουν

όλα τα δάκρυα του

από τον ουρανό,

για να συνεχίσει ύστερα τον δρόμο του,

ξανά.

~

Τώρα που θα ξαναπιώ αλκοόλ,

μετά απο πολλούς μήνες,

φοβάμαι να μεθύσω.

~

Έχω κάτι εξάψεις τώρα τελευταία,

αλλά μάλλον είναι αναμνήσεις,

που φεύγουν και έρχονται

φαστ φορ γουορντ.

~

Τα αστέρια μου αρέσουν

μιας και κάνουν ατμόσφαιρα,

αλλά και γιατί μοιάζουν

σε αυτό το παιχνίδι

με τις τελείες και τους αριθμούς,

όλα άψογα τοποθετημένα

για την ομορφότερη μουντζούρα.

~

Κάπου το ξέρω αυτό το τραγούδι,

μάλλον θα είναι από εκείνα

που έχω ακούσει τόσες φορές

που ακόμα και η μνήμη μου βαρέθηκε να θυμάται.

~

Εγώ σου λέω "σ' αγαπώ",

κι εσυ πετάς στα σκουπίδια,

την οδοντόβουρτσα που άφησα στο σπίτι σου.

~

Πολύ θα γούσταρα μια βόλτα με την μηχανή σου

αλλά η σέλα σου δε γράφει τ' όνομά μου.

~

Επιτέλους ξημέρωσε,

καληνύχτα.

κάνει τουδεν απλά

απλά δεν το κάνει.

κάθε φορά,
που ένα "μου" δίπλα από ένα όνομα φεύγει,
μια αγελάδα πεθαίνει απροειδοποίητα.
Και όταν λέω απροειδοποίητα,
εννοώ χωρίς κάποια ενημέρωση.
Και όταν λέω ενημέρωση,
εννοώ κάποια σύσταση.
Και όταν λέω σύσταση,
εννοώ κάποια στάση.
Και όταν λέω στάση,
έχω μια τάση,
να θέλω μια βάση,
με μια κάποια δράση.
Και όταν λέω δράση, εννοώ Αθηνά μου,
Αθηνά, εννοώ...

όχι ρε γαμώτο!

Μόνος λόγος.

Ένας καουμπόης το έσκασε
από μια ταινία του Γκρίφιθ,
ο Μοντεσκιέ επαινεί την αισθητική μου,
ο Μπρεσόν αφηγείται ταξιδιωτικές ιστορίες
και διαφωνεί με τον Καλβίνο,
που τον κατηγορεί για επιφανειακότητα.
Ο Σοπενχάουερ κερδίζει σε
όλες τις λογομαχίες,
και ο Λίχτενστάιν 
ψάχνει κονσέρβες στα σκουπίδια.
Εγώ γυναίκα,
πίνω σφηνάκι
θαλασσινό νερό,τζαζ και καλσόν
βλέφαρα,χιόνι και μπαρούτι,
το βάζω στα πόδια κι ουρλιάζω,
να μ' ακούσουν ν' ακουστώ
να λέω:

"Ας σταματήσουμε να ονομάζουμε τις μέρες,
ας σταματήσουμε τον χρόνο,
ας τον μετρήσουμε,
ας τον μετρήσουμε ανάποδα,
από πάνω από κάτω από παντού,
ας το κάνουμε,
ας δώσουμε,
αν ζητήσουμε πίσω,
ας καταργήσουμε τα επιρρήματα,
ας απαγορέψουμε,
ας απαγορευτούμε,
ας αυτοαπαγορευτούμε ας αυτοαπαγορέψουμε,
ας αγοράσουμε τα ναι
ας πουλήσουμε τα όχι
ας τα αγοράσουμε και ας τα πουλήσουμε,
ας πουλήσουμε τα πάντα,
ας πουληθούμε όλοι,
ας πουληθούμε ολόκληροι.
Αυτόν το κόσμο που επιλέξαμε
να μας επιλέξει,επι λέξη ,
συνθέσεις και γρασίδι
πράσινο ή μη
αγάπη μου ή μη,
ας ή με."

Ένας σκύλος νιαούρισε,
μια γάτα έβηξε,
ένας βήχας μ' αγάπησε,
μια αγάπη σκύλιασε.

ΜάδαΜαργαΜαλαΜουατς.

Κάθε που πηγαίνω

το σκύλο μου στο πάρκο,

υπάρχει ένα αγόρι,

μόνο στα γρασίδια.

Και κάθε που το βλέπω,

θέλω δυνατά να του φωνάξω,

να μ' ακούσει:

"Όσες μαργαρίτες κι αν μαδήσεις,

θα βγαίνει πάντα, 

σ' αγαπώ ",

αλλά ο σκύλος μου με προλαβαίνει 

και τον κατουράει,

κι έτσι τρέχουμε γρήγορα,

γρήγορα στο σπίτι.

ώρες ώρες.

κάτι τέτοιες ώρες
τους δείκτες σταματάω,
παίρνω μια τζούρα 
στην υγειά των αυτοαπαγορεύσεων
και βουλιάζω,
μέχρι τα ρολόγια
να ξεκινήσουν μοναχά τους,

κι ώρες ώρες ,
νομίζω θα σαλτάρω.

Πόσο λυπάμαι

Κάποια λύπη.

Ένα ακόμα πρωινό,

σκότωσε το περιπετειώδες σου βράδυ,

γύρω στα θαμπά σου καπνισμένα,

ξημερώματα.

Έτσι,

δεν είναι;

Και μένα τέτοια ώρα,

με πιάνει λίγο πριν,

η καινούρια μέρα

ετοιμαστεί για να' ρθει.

Λίγο πριν το φως

και τη μυρωδιά ψωμίλας.

Συνήθως τα πουλιά,

ξυπνάνε κάπου τότε

και μου'ρχονται,

για ύπνο να με βάλουνε

και να με καθησυχάσουνε

κι έξω από το παράθυρο

τους σπιτιού μας,

να μου πουν πως ψήλωσα δυο πόντους.

Και σε σένα,

που΄σαι σε κάποια δίπλα,

με μια κάποια λύπη,

πως μάλλον κάποια λείπει.

Προς ευχή.

Κάποια βράδια προσεύχομαι,

στο κρεβάτι μου δίπλα,

γονατίζω μπροστά του

και ξεκινάω:

Πιστεύω στο χώμα,στο νερό και στο

σκοτάδι,

στον ήλιο · στα χρώματα

και στα κεριά.

Πιστεύω στα βιβλία και σ' αυτούς

που τα διαβάζουν.Πιστεύω

στο παρελθόν

(που δε θα μπορούσε να είναι διαφορετικό)

και πιστεύω στα μικρά παιδιά

που ψάχνουν κοχύλια και αστερίες,

πιστεύω και σταγέννητα.

Πιστεύω στους μεθυσμένους,

πιστεύω και στους νηφάλιους.

Πιστεύω στο πνεύμα, στη ψυχή,

στον έρωτα και στους δονητές,

στους σκηνοθέτες και στους θρησκευόμενους.

Πιστεύω στα λευκά αντρικά πουκάμισα

και στα μακριά γυναικεία σκουλαρίκια.

Πιστεύω στο τώρα,στο μετά

και στο αργότερα

στα ναρκωτικά

και στα κέντρα αποτοξίνωσης.

Πιστεύω στους πλανήτες

και στις ζούγκλες,

στα χωριά

και στις καμήλες.

Μα πιο πολύ πιστεύω στον εαυτό μου

και αφήνω τους υπόλοιπους

να πιστεύουν ο,τι θέλουν.

Αυτά λέω

κάνω το σταυρό μου από τη μέση και κάτω,

ξαπλώνω στο κρεβάτι μου

κι ο ύπνος

με παίρνει πάντα ανάσκελα.

Επι τύχής.

είχα κάποτενααγορι
που έκανε για δέκα,δέκα
χρόνια να περάσουν
θα'χω να το λέω ,πιθανόν,
μεθυσμένη αρκετά.
Με παράτησε γιατί 
δεν άντεξε τη τρέλα μου
ή έχασε τη δική του
ή βρήκε άλλη που του κανε καλύτερα
και αποφάσισε
να γίνει ένας ακόμα επιτυχημένος.

Και σε ρωτάω Θεέ μου,
εσύ πόσες γυναίκες παράτησες
για να γίνεις αυτός που είσαι;
Και άραγε μετανιώνεις
καμιά φορά,
σα μας βλέπεις να κλαίμε
πάνω στα μαξιλάρια μας,
ενώ εσύ μας χαρίζεις,
τα πιο ωραία σου φεγγάρια;