Τι φ(ρ)άςη;

Σβήσε το φως για να σε βλέπω καλύτερα και δυνάμωσε τη μουσική μπας και μπορέσουμε να κοιμηθούμε.Αγόρασα ένα ζεστό παλτό για το φετινό καλοκαίρι, πολύ ωραίο το φαγητό, μήπως θα μπορούσα να έχω λίγο ακόμα γιατί χόρτασα;

Μου'λειψες, χαίρομαι που δεν είσαι εδώ. Σε σκέφτομαι συνέχεια, γι αυτό και είμαι τόσο συγκεντρωμένος σε ότι κάνω. Σε θέλω τόσο που δεν μπορώ να ζήσω άλλο μαζί σου. Μου φτιάχνεις την μέρα, ελπίζω από αύριο να μη σε ξαναδώ.

Το παράλογο και η αντίφαση υπάρχει σε όλους μέσα μας βαθιά εμφυτευμένο.Για κάθε ναι και ένα όχι, για κάθε τραγούδι μια σιωπή. Σε μια ζωή που είναι εξίσου λογικός ο παραλογισμός και παράλογη η λογική,οι τρελοί οικογενειάρχες και οι βαρετοί τυχοδιώκτες,

πώς ξέρουμε τι θέλουμε;

Πώς ξέρουμε τι είμαστε;

Βρείτε μου αυτόν που δε σχιζοφρένησε ποτέ του και που η σκέψη του με την επιθυμία του είχαν πάντα γραμμική ροή.Τον μοναχό που δεν έκανε βρώμικες σκέψεις και την πόρνη που δεν είχε ποτέ αγνές.

Κι αν σημασία εντέλει έχουν μόνο αυτά που γράφονται στα πρακτικά,για να οριστεί τι είναι ο καθένας μας,

ποιος γράφει αυτά τα πρακτικά;

Και μη μου πείτε κάποιος που βρίσκετε πιο πάνω, γιατί μένω στον τέταρτο και θα τον είχα δει σίγουρα.

Ούτε ότι ο καθένας κρατάει τα δικά του, γιατί αν θέλουμε μπορούμε να αντιγράψουμε και ύστερα θα ήταν και πολύ άδικο να πούμε.

Λοιπόν δε ξέρω ποιος τα γράφει αυτά τα γαμωπρακτικά

αλλά αν κανείς τον ξέρει να μου τον δείξει γιατί θέλω να του πω να με γράψει εκεί μέσα ως "ένας άνθρωπος-με-διαταραχές-στην-αντίληψης-της-πραγματικότητας-με-χρόνιες-ψυχώσεις-που-δεν-μπορούν-να-χαρακτηριστούν-ειδικότερα-ούτε-ως-σχιζοφρένεια-αλλά-και-ούτε-ως-χρόνια-παραληρήματα-που-αμφιταλαντεύεται-ανάμεσα-σε-ορθολογιστικότητα-και-παραλογισμό-και-που-ΔΕΝ-ΘΕΛΕΙ-ΝΑ-ΔΙΑΛΕΞΕΙ-ΠΛΕΥΡΑ-ΡΕΓΑΜΩΤΟ-ΤΕΛΟΣΠΑΝΤΩΝ."

Ευχαριστώ.

4

οταν μιλ
αμε ξ απλωμενοι ειναι που
τα λογια
λογια μας πάνε
προς τα παν ω και
αυτα είναι τα λόγια
τα λογια του
α ε ρ α
πατερα.
εμ ενα η μανα
μου με γεννησε 
ό
ρ
θ
ι
α
και 
επ
εσα
στο πατωμα του νοσοκ ομοίου κατω χαμηλα
και μια καθαριστρια 
δε βρεθηκε να έχει σφουγγ 
αρτιστα
αλλα
οι περισ
σσσ
ότεροι
γεννηθηκαν στα τεσ
σσσ ερα
και ετσι ειναι
που περ πατανε στα σκοτ
αδεια στα
4
και το 4 γραφεται
ή πανω αριστερα δεξια
ή αριστερα πάνω κάτω
ή αριστεροκατω δεξια λιγοπανω κατω
ή 
ή
συγνωμη φταιει 
μ αλλον
που γράφω ξ
απλωμενη και όχι στα 
....

Αν εικοσεσένα.

Τρέχω να σωθώ από

τα χρόνια που κατακάθονται

πάνω στις βλεφαρίδες

μα αθάνατοι είναι

όσοι περπατάνε.

Στα γενέθλια οι φίλοι μας θυμούνται,

στα γενέθλια και στις κηδείες

οι φίλοι θυμούνται.

Τρέχω μες στη θάλασσα πνίγομαι,

κάποιος με τραβάει απ τις μασχάλες,

και μου δίνει το φιλί της ζωής,

σαν ανοίγω τα μάτια έχει φύγει.

Οι γλάροι είδαν,

οι γλάροι ξέρουν,

μα σαν τους βασάνισα κανείς δεν ομολόγησε

ποιο είναι αυτό το αγόρι

που με θέλει ζωντανή.

Στη τσέπη μου άφησε λίγο από το σάλιο του,

στο σάλιο του άφησε λίγα από τα φιλιά του,

εγώ στα μπάρς,

τσουγκράω με τους γλάρους στην υγειά μου,

το δάκρυ μου θυμίζει πίξελ

και το μπορντό μου το κραγιόν

συνήθως παύει να σημαδεύει

στο έβδομο ποτήρι.

21

δυο ένα

  δυο σ'ένα

  https://www.youtube.com/watch?v=yBQngPzOBMg&feature=share

οικο(α)γένεια.

Οικογένεια
τι;χα,
καμία οικογένεια
κι αν μιλήσεις για του άλλου
μεγάλη αγένεια.
Όχι καμία οικογένεια,
κανένα λάσο γύρω από το λαιμό μου
αλλά πόσο ωραίο
είναι μερικές φορές
να σε δένουν.

Αν(τ)έχω.

Δεν είμαι κορίτσι από σπίτι.
Δεν είμαι κορίτσι για σπίτι.
Είμαι κορίτσι από σπίτι σε σπίτι.
Ο δάσκαλος μ' ανάγκασε να γράψω με το δεξί
μα γώ κρατώ το πιρούνι απ' την άλλη.
Αν μου δώσεις κανέναν καλό λόγο να χαμογελάσω
να δεις που' μαι πιο όμορφη,
αλλά πρώτα πρέπει να μου δώσεις
κανέναν καλό λόγο ,που να πάρει
και να δεις που θα λάμψουν
και τα μάτια μου ακόμα, να πούμε.
Κι αν με θυμώσεις,
ωχ αν με θυμώσεις θα σας πάρει
όλους ο διάολος θα σας πάρει και τα ρέστα,
ταξιδεύω ινκόγκνιτο αχ πως
μ' αρέσει σαν λες το Σαν Φρανσίσκο Φρίσκο
μα κάθε που σε ψάχνω ποτέ μου δε σε βρίσκω,
α να κι ένας καλός τενίστας
κάθε που του πετάνε το μπαλάκι
το πετάει πίσω αλλά μόνο πίσω το πετάει,
στο ρεζουμέ κιόλας ποτέ δεν ήμουν καλή αθλήτρια
προτιμώ τις καταχρήσεις
άσε που αυτά τα κοντά λευκά σορτς
μου φαίνονται και πολύ γελοία να πούμε.

Μπίλυ βάλε άλλο ένα
κοντεύω το δέκατο τρίτο
κι αν θες να κλείσεις θα πάω στον πειρατή
να με κάνει πάλι ναυάγιο με τις ιστορίες του.
Απ' ώρα σ' ώρα η Γιολάντα ψοφάει
κι έχει πιάσει νέκρα
μυρίζει η Ανεξαρτησίας 
η Καλλαρη καμένους κροτάφους.
Πάω μια βόλτα
κι αν ξεχάσω να πληρώσω
δικό σας παιδί είμαι ,μη χαλιέσαι ,
απ' ώρα σ' ώρα η Γιολάντα ψοφάει
κι εγώ τελειώνω μ'ολαυτα.
Απόψε το τραγούδι θα είναι αγκαλιά.

σε μελωδίες κάλπικες χορεύουνε τα λόγια μου
κι ένας σκίουρος μου κλέβει τα τσιγάρα.
Ο κόσμος πάει για ψάρεμα
οι ερωτευμένοι ξεψειριάζονται 
κι εγώ λέω να πάω
να γράψω κανα ποίημα.

σκληρό λαϊκό που ακουγόταν τη στιγμή

 που γράφτηκε το άνωθεν κείμενο 

το οποίο γράφτηκε 

 τη στιγμή που ακουγόταν αυτό το σκληρό λαϊκό

σε ώρες περασμένες.

ΜΠ√ .

Το κόκκινο τηλέφωνο

χτύπησε ξανά

και ξανά

τόσο που

έπεσε στο πάτωμα

μα χτύπησε ξανά

και ξανά

τόσο που

βούλιαξε στο χαλί

μα δε πνίγηκε

και χτύπησε ξανά

και ξανά

τόσο που

διαπέρασε όλους τους ορόφους

έφτασε στο έδαφος

μα χτύπησε ξανά

και ξανά

τόσο που

θάφτηκε στα χώματα βαθιά

κι εξαφανίστηκε

μα χτύπησε ξανά

και ξανά

τόσο που

έσκαψε λαγούμι μέχρι το κέντρο

κι άγγιξε τον πυρήνα

μα χτύπησε ξανά

και ξανά

τόσο που

απομακρύνθηκε πολύ

και το καλώδιο τεντώθηκε τελείως

τόσο που

ΤΣΑΚ

 το κόκκινο τηλέφωνο

   βγήκε από τη μπρίζα

     και ποτέ ξανά

       ξανά δε ξαναχτύπησε.

Αργόρυθμος αγόριθμος.

Ανασαίνω βαριά

πάνω από κτίρια

απ' όπου πέφτουν και σκοτώνονται

λαίμαργοι εραστές

κι ανεβαίνω

στους κατηφορικούς λόφους

απαίδευτων κυριών

και κάθομαι σε ώμους

πειρατών μονόφθαλμων, ψιθυρίζω

στο αφτί τους

για το πόσο τους αγάπησαν

εκείνες οι κοπέλες

με τα μακριά φλοραλ φουστάνια

και πως βλέποντας τους να φεύγουν

κάψανε τα σπίτια τους

και σέρνομαι

δίπλα στα σκοτωμένα παιδιά

πολέμων εξουσίας

σε πρόβα τζενεράλε

ασέξουαλ αρχηγών.

Αλαλάζω ερωτικά ποιήματα

στα κατώφλια των φανατισμένων

για να φάω βρομόξυλο που κάνω φασαρία

και γελάω

κι από το στέρνο μου δραπετεύει

αυτό το μαύρο περιστέρι

και το τσιγάρο μου,

αχ το τσιγάρο μου

σβήνω στη παλάμη μου

κι έπειτα τη γλείφω,

το κώλο σου πιάνω

να δεις πως είμαι

ζώο πεινασμένο.

Ελα να φαγωθούμε μεταξύ μας

μεταξύ ύπνου κι αλκοόλ

να δαγκωθούμε

μέσα σε αυτόν τον κόσμο

,γυναικών-πορτατίφ,

,μετροσέξουαλ-αντρών,

να κυβερνήσουμε ανύπαρκτα βασίλεια

με τραβεστίνες και μαφιόζους να ονομάσουμε

δικά μας.

Τους αφήνω όλους

μαζί και μένα

στο συρτάρι του κομοδίνου μέσα

λύνω σταυρόλεξα

κάθετα και οριζόντια

τους αλγόριθμους αυτού του κόσμου

εξετάζω.

Μπλουζ Α.

Θα 'θελα να σου
βγαζα τη μπλούζα
κι έπειτα και την άλλη,
την αόρατη ,

για μια στιγμή μονάχα να σε δω,
γυμνό τελείως 
να τελειώσω.

Και ύστερα ,
να γίνω εγώ το ρούχο σου
το βρώμικο σου ,το τρύπιο
το τι σερτ.

Το ξέρω 

αν θέλουμε να μπλέξουμε,
θα πρέπει να το πλέξουμε.

SURE ΡΕΑΛΙΣΜΟΣ ΙΙΙ

Αν ήμουν άντρας,

κάθε πρωί θα κατούραγα τον τοίχο.

~

Οι άνθρωποι,

χωρίζονται στους κανονικούς και στους άλλους.

Εγώ κανονικά, είμαι άλλη.

~

Οι γυναίκες είναι για να φτιάχνονται

και οι άντρες για να τις φτιάχνουν.

~

Μπορεί να είμαι άφραγκη,

αλλά καλύτερα άφραγκη

παρα Tιέστο και adidas.

~

Η μάνα μου ,μου είπε πως

με γέννησε για να της φύγω μια μέρα.

Ναι ρε μάνα,

αλλά τώρα που σου έφυγα,

που στο διάολο είσαι και δε σηκώνεις το τηλέφωνο;

~

Ενός τριημέρου σιγή,

για όλα τα κορίτσια που

έχασαν τη παρθενιά τους στις τριήμερες εκδρομές.

~

Ελπίζω οι επόμενοι ολυμπιακοί αγώνες

να γίνουνε στο σπίτι μου,

μπας και έρθει κάνεις,

να καθαρίσει αυτό το μπουρδέλο.

~

Κάθε φορά που μου' ρχεται η περίοδος,

κάνω τον σταυρό μου και λέω "ευχαριστώ".

Όλοι οι άλλοι,

κάνουν τον σταυρό τους 

και λένε "υπομουνί".

~

Στάζεις καύλα.

Κάτσε να σου δώσω κανα χαρτομάντιλο,

μη λερώσεις κανα ρούχο.

~

Ζευγάρι μάλωνε χθες κάτω από το σπίτι μου.

Αυτή ξανθιά,αυτός μπλουζάκι V.

Βγαίνω και τους φωνάζω:

"Ρε παιδιά μπουζούκια δεν έχετε να πάτε να τα πείτε;"

~

Η γενιά μου επαναστατεί,κρατώντας

στο ένα χέρι ρόπαλο,

στο άλλο φρεντο καπουτσίνο.

~

Φανταστείτε τους εκφωνητές

των ποδοσφαιρικών αγώνων στη καθημερινότητά τους:

"Ζαμπόν,πάσα στο τυρί

που δίνει εύκολα θα λέγαμε στο ψωμί,

μέσα,πιέζει,πιέζει και

ΤΟΟΟΟΟΟΟΣΤ

ΤΟΟΟΟΟΟΣΤ "

~

Εσείς γελάτε με τα ποιηματάκια μου

και τα τετράδια μου τα κρυφά,

μουσκεύουν απ' το κλάμα.

~

Τι έγινε σοβαρευτήκαμε;

Α,είπα μήπως.

Αυτό αν αίρεση.

Είμαστε έτσι όπως μας μάθανε να είμαστε,

είμαστε αυτοί που μάθαμε,

αυτά που πάθαμε,

αυτά που συναντήσαμε

και διώξαμε

κι αφήσαμε

και που αφήσαμε να μας αφήσουν.

Είμαστε αυτά που θέλουμε,

αυτοί που θέλουμε,

αυτοί που θα θέλαμε να θέλουμε να είμαστε,

για την ακρίβεια.

Άλλωστε, γυμνοί μοιάζουμε τόσο,

ο ένας με τον άλλον,

οι άλλοι με εμάς.

Όλα αυτά είναι μαλακίες.

Είμαστε αυτοί που αντέχουμε να είμαστε,

αυτοί που μπορούμε να

κι αυτοί που δεν.

Όλα αυτά είναι πάλι μαλακίες.

Δεν είμαστε τίποτα

παρα σάρκα,οστά και αίμα.

Μετά όλα ,τα αναλαμβάνουν τα σκουλήκια.

Καλό μας ταξίδι.

Παρα άγνοια.

Ξημέρωμα.Οι δείκτες αγγίζουν, ο ένας το εφτά κι ο άλλος το τρία.Αυτή άυπνη,ζωγραφίζει και ακούει μουσική.Τι μουσική;Η μουσική τέτοιες ώρες δεν έχει σημασία.Ο,τι μουσική ακούγεται, τέτοιες ώρες, μπαίνει αθόρυβα στα όνειρα αυτών που μεθυσμένοι έπεσαν για ύπνο ,μόνοι ή ζευγαρωμένοι,δυστυχισμένοι ή τυχεροί.

Σκέφτεται το κρεβάτι της και θυμάται πως είναι γεμάτο με μαρκαδόρους,ρούχα μπουφάν,χαρτιά βιβλία,κραγιόν και πλυμένα στρινγκ.Δε θέλει να τα σπρώξει όλα στην άκρη,δε θέλει να τα ενοχλήσει.Πολύ της αρέσει αυτή η σύνθεση της καθημερινότητας που τόσες μέρες άθελα της δημιούργησε εκεί πάνω.Το φως βιάζει τα παράθυρα και προκλητικά ,γδύνεται μπροστά στα μάτια της.Αυτή απαντάει, φορώντας την μαύρη καμπαρτίνα της και βγαίνοντας στο δρόμο.

Στο δρόμο μόνο εργάτες,δέρνουν τα πεζοδρόμια και πιστοί οδηγούν τα καλογυαλισμένα τους λουστρινέ παπούτσια στους ναούς τους.Ξένη κι άγνωστη προσπερνάει τους πάντες μοιράζοντας καλημέρες,λες και ζει σε χωριό,λες και ζει σε νησί.Ανάθεμα αν κάποιος ανταποδίδει.Δεν την νοιάζει όμως.Βρήκε έναν ακόμα λόγο να βγει από το σπίτι της.Ο άλλος είναι μια ζαμπονοτυρόπιτα.

Τα βήματα της ,την οδηγούν (που αλλού) δίπλα στο νερό,δίπλα στη βρομερή αυτή λίμνη η οποία ,όσους εξερευνητές έχει αυτή η πόλη, τους καλεί κοντά της.

Κοιτάει τη λίμνη και ύστερα το έδαφος.

Κοιτάει τις παλάμες της κι έπειτα τη λίμνη.

Θα μπορούσε να κάτσει δίπλα της ώρα ,αλλά προτιμά να σταθεί μόνο μερικά λεπτά.Την πληροφορία την έχει πάρει ήδη άλλωστε.Δε μετανιώνει που πήγε μα καλά κάνει και φεύγει.Της έκανε τη χάρη.Της έκανε παρέα.Το κάλεσμά της το ένοιωσε και πράγματι,σε κανένα κάλεσμα αυτού του κόσμου δεν αρμόζει η απουσία.

Αυτή η πόλη δε τη χωράει άλλο.Σε όποιο στενό,σε όποιο παράδρομο, νοιώθει πως δεν έφυγε από το σαλόνι της ,ποτέ.Το κάθε σημείο,το κάθε στοιχείο την έχει αγαπήσει,την έχει βαρεθεί.Το μυαλό της παίζει με τους χρόνους,τους λόγους,τις κλίσεις,τα ονόματα και τα αποσιωπητικά.Το μόνο που την κρατάει εδώ είναι μια σειρά από προτεραιότητες που δεσμεύτηκε στον εαυτό της πως δε θα προδώσει.

Γυρνάει σπίτι και παίζει με τον σκύλο της.Έντεκα χρονών σκύλος,ακόμα κι αυτόν σιχάθηκε να τον βλέπει.

Αποφάσισε πως θα εκμεταλλευτεί την αϋπνία της.

Αυτό το νόμιμο και δυνατό ναρκωτικό της αϋπνίας είναι το πιο βάρβαρο.Όταν όλοι θα ξυπνάνε το πρωι και θα ξαναγεννιούνται,αυτή θα ξέρει.Αυτή θα κουβαλάει το χθες και το χθες όσο θα προχωράει η μέρα, θα την δυσκολεύει,μέχρις ότου να την πάρει αγκαλιά στο τέλος του σήμερα ,στη νύχτα του σήμερα και εν αγνοία της να τη ληστέψει,να την ξεγελάσει,να μη θυμάται πια τι έγινε χθες και ούτε σήμερα και να ξυπνήσει αύριο ,μόνο για το αύριο.Ας μη κάνουμε υποθέσεις όμως άλλες.Ας την αφήσουμε να ζήσει το σήμερα, κουβαλώντας το χθες, ελπίζοντας πως το σήμερα θα την ετοιμάσει για το αύριο.

Και φτου κιαπτην αρχή.

Και φτου κιαπτο τέλος.

Το καλημέρα και το καληνύχτα είναι δυο λέξεις αναγκασμένες να ερωτεύονται η μια την άλλη διαρκώς,

όπως το φως αναγκάζεται να παραχωρήσει τη θέση του στο σκοτάδι,

όπως το σκοτάδι δεν μπορεί να υπάρχει, χωρις να ελπίζει στο φως.

sure ρεαλισμός ΙΙ.

Ο κόσμος είναι μεγάλος,σκληρός και απερίσκεπτος.

Κάτσε να δεις τι μου θυμίζει…

~

Τα ραδιόφωνα μιλάνε για ένα πάντα

που έχει πάντα μαύρους κύκλους.

Αν είναι έτσι σκέφτομαι να πάω εγώ,

μπορεί και να τους κάνω.

~

Αν η ζωή μας ήταν σαν τα σχολικά μας διαγωνίσματα

θα ήμουν βαμμένη ολόκληρη με κόκκινο στυλό.

~

Τώρα που γεμίσαμε με έξυπνα κινητά,

οι ηλίθιοι άνθρωποι πολλαπλασιάστηκαν.

~

Σε ακούω απλά έχω πρόβλημα συγκεντρώσης,

δεν είναι τίποτα,

ωραία πεταλούδα.

~

Όλα όσα γράφω απευθύνονται σε μένα,

εκτός από εκείνα που απευθύνονται σε άλλους.

~

Επιτέλους καλοκαίρι,

πολύ μου έλειψαν τα κουνούπια και ο ιδρώτας.

~

Όταν έχω πονοκέφαλο

σου χτυπάω την πόρτα μέχρι να πονέσει το χέρι μου.

Ομοιοπαθητική λέγεται.

~

Τα χαρτονομίσματα φτιάχνουν,

τις πιο μυτερές σαΐτες.

~

Ωραίος άντρας ο Χριστός

αλλά ποτέ δε μ'άρεσε η μέταλ.

~

Όταν μου ανοίγεις τα πόδια,

μου κλείνεις ταυτόχρονα τα μάτια.

~

Δε μπορώ να καταλάβω,

με πιο δικαίωμα μου φέρεσαι έτσι.

Έχω αρχίσει να πιστεύω,

πως μάλλον είναι αυτό που σου'δωσα.

~

Φίλα με 

και άσε τα αστέρια,αν ήθελα

να τα κοιτάζω,

θα γινόμουν αστροναύτης.

~

Η απόσταση μεταξύ του "μου" και του "έλειψες"

είναι ένα κενό,

γεμάτο κάμποσα εκατομμύρια φιλιά.

~

Έλα να λερώσουμε τα ρούχα μας,

ίσως έτσι βρούμε μια καλή δικαιολογία

για να τα βγάλουμε.

~

Έχω τόσες καλές ιδέες,

που αναγκάζομαι να τις ξεχνάω

για να κάνω χώρο στις επόμενες.

~

Ένας φίλος μου λέει να μη πίνω αλκοόλ.

Κάθε φορά που μεθάω,

θυμάμαι τη συμβουλή του.

~

Θα σου μιλήσω με ειλικρίνεια

μόνο αν με αφήνεις τα κοιτάω το πάτωμα.

~

Οι μηχανές δε σκοτώνουν,

οι οδηγοί είναι αυτοί που πεθαίνουν.

~

Αναγκαστικά αναγκάστηκα,

οικειοθελώς να τα παρατήσω.

~

Το κρασί κάνει για δύο

κι εσύ μου θέλεις τρίο.

~

Εγώ σου λέω πως πεινάω για σένα,

κι εσύ για να με ανακουφίσεις μου απαντάς

πως τα παιδάκια στην Αφρική δεν έχουνε να φάνε.

~

~

Μέχρι την επόμενη φορά που θα βρεθούμε

τα μαλλιά μας θα έχουνε μακρύνει

και η καύλα μας θα έχει μεγαλώσει.