ψάρι γραφείου.

Κάτι απλό σαν
αυτό το γραφείο κηδειών
απέναντι από το σπίτι.
Έχει στη βιτρίνα
ενυδρείο με χρυσόψαρα
κι ένα από αυτά είναι τόσο μεγάλο
που αναρωτιέμαι
πως και δε σκάει.
Το χρυσόψαρο
που νίκησε τον θάνατο,
Γραφείο Κηδειών
"ο αθάνατος".
Η αιώνια σκέψη μου
πως το χρυσόψαρο αυτό
θα θάψει το αφεντικό του.
Όλα αυτά απέναντι από το σπίτι
σαυτο το δρόμο
που παίρνω για να πάω στη δουλειά.
Κάτι απλό 
που ξεχνάω πάντα
στο επόμενο τετράγωνο.

*με το ψάρι του Jay Key.

κόκκινο ρόδο.

Μια απλή κοπέλα

σε κανονικές διαστάσεις

με έντονους ώμους, όμως.

Ένα άτομο μερικές φορές γλυκό,

με ψυχολογικά σκαμπανεβάσματα

ανάλογα τον έρωτα την εποχή,

το χανγκόβερ και τη περίοδό της.

Μια ικανοποιητική 

περίπτωση μυαλού,

ένα κορίτσι-μαλάκας άλλοτε,

ενδεχομένως μια πρόεδρος

των Ηνωμένων Εθνών,

μια πριγκίπισσα της Αραβίας,

μια Ολλανδέζα που μαζεύει τουλίπες.

Μια νευριασμένη κόρη

μελλοντική πτυχιούχος

πανεπιστημιακών σπουδών.

Μια ιδιοκτήτρια σκύλου

και κλειδιών, ενοικιάστρια

ενός κεντρικού διαμερίσματος,

πιθανόν σέρφερ 

που χαϊδεύει καρχαρίες

στο Σίδνεϊ σε σχέση 

ή τελοσπαντων κι ελεύθερη,

με διάφορες μουσικές επιρροές

με επιλογές συνήθως καλές

στη ζωή,

αυτοκαταστροφικού ίσως χαρακτήρα

μα κατά βάση ευχάριστου ύφους.

Πάει σινεμά που και που

περπατάει στη πόλη,

περιμένει στην ουρά της ΔΕΗς

και όλο και κάτι χρωστάει,

στο ταξί μιλάει στο κινητό

λέει, της αρέσουν οι γούνες

και το γκούγκλ.

Τρώει δυο φορές τη μέρα

κάνει μπάνιο κάθε τρεις.

Εγώ.

Αυτοί Αυτήν/αυτές.

Εμάς.

Παντού.

κολαζ(isabel reitemeyer)

Η Μαρία μου.

Μαρία η Ελλάδα

κάθε μέρα νυχτώνει απτις έξι

αυτό το καιρό

ο καιρός βρέχει και είναι κρύος.

Το αιρ κοντίσιον μέσα

τραγουδάει στο χαλί

κι εγώ καπνίζω με τη καμπαρτίνα

στο μπαλκόνι

μα έχω πέσει

και στον υπόνομο Μαρία

δεν έχει ούτε ένα αστέρι,

η πόλη έχει τόσα λαμπάκια τώρα

βλέπεις;

μα στους υπονόμους δε βλέπεις

ούτε ένα.

ένα πιάνο μου γαργαλάει 

τον αντίχειρα

τι τύχη κι αυτή!

που ακούω κάτι.

το τσιγάρο μου τελείωσε

και θα πάω πάλι πίσω

μα φοβάμαι μη πνιγούμε όλοι,

αγόρασα μια σχεδία σήμερα

γι αυτό

τσιμισκή με παύλου μελά γωνία

και στα λέω με αγωνία όλα αυτά,

όπως καταλαβαίνεις.

Μαρία

ευχαριστώ για τη παρέα

μα πάω μέσα τώρα.

πέταξα το τσιγάρο μου 

αναμμένω

από τον τρίτο κάτω

και μπήκε βαθιά 

βαθιά μέσα στον υπόνομο

κι έτσι εύκολα ανάβω το επόμενο

Μαρία καληνύχτα,

μπιτς μπαρ.

Μέχρι σήμερα το απόγευμα,

δεν έγινα τίποτα

από αυτά που ήθελα να είμαι.

έγινα 

κάτι καταλάθως ,

μέσα στο

άνοιγμα-κλείσιμο

βλεφάρων και χρόνων.

Κι όμως

είμαι η λάμπα του μπιτς μπαρ,

είμαι το ηλεκτρικό ρεύμα

τα βολτ

τα βατ

και βάλε.

Παρόλαυτα κοντά στη θάλασσα

δεν έχει σημασία

ούτε τι έγινε

ούτε τι ήθελες να είσαι,

μόνο οι λάμπες

των μπιτς μπαρ

έχουν σημασία

αυτές

που σε κάνουν να βλέπεις

τους άλλους

όπως νομίζουν ότι σου φαίνονται

που γίναν ο,τι ειναι,

αυτό το απόγευμα 

που έγινε νύχτα.

jim beam.

Ένα jim beam με κάμποση
κόκα κόλα, είπε
και το ήπιε με τρεις γουλιές.
Τον κορόιδεψα από μέσα μου
και του ετοίμασα το επόμενο.
Ήταν 8 το απόγευμα,
φορούσε ένα απαίσιο μπουφάν
κι έμοιαζε με πατέρα
κάποιου ηλίθιου παοκτζή.
Μίλησε για λίγο στο τηλέφωνο,
είπε
τι φαγητό έχει; α καλά,
ακόμα έχεις έλλειψη φαντασίας.
Ήπιε το τρίτο και με πλήρωσε
με πενηντάευρο.
Τον έβλεπα να φεύγει,
ένα ακόμα γεγονός
που αύριο δε θα θυμάμαι,
μια συνομιλία
που μας κόστισε 18 ευρώ
και δυο τέταρτα ζωής.
Αναστέναξα,

σβήνοντας το τσιγάρο μου στο πάτωμα
με τα καινούρια μου
σνίκερς παπούτσια
και μάζεψα το τραπέζι του
σε όσο χρόνο διαρκεί
ένα σύντομο κατούρημα.

κολαζ

οι ελπίδες μου.

Οι ελπίδες μου

για μένα,

είναι σα τους εργάτες

που ξυπνάν τα ξημερώματα

και μέσα στη νύχτα ακόμα,

στέκονται στις γωνίες των δρόμων

και περιμένουν ένα αμάξι

να τους πάει στη δουλειά.

Είναι σα παγωτατζήδες

σε καντίνες το καλοκαίρι

που πληρώνεις για να πάρεις

μια γεύση υγρασίας το μεσημέρι.

Είναι μικρές 

αναμονές ανάσας,

στα πεζοδρόμια της πόλης

που ζούνε εργατικά ελπίζοντας

λιγάκι στον εαυτό τους.

εδώ ο barba.dee.
(που τον ευχαριστώ γι αυτο το προσωπικό gif-δώρο)

βετζινάδικο σελ.

σταματήσαμε
στο ευθύγραμμο βενζινάδικο της γειτονιάς σου
για να καπνίσουμε,
δυο μουσικοί
γλύφουν τα όργανά τους στη γωνία απέναντι.
τον ήχο τους
θα τον φτύσω με φλέμα
στο νιπτήρα του σπιτιού τους
μόλις τελειώσω το τσιγάρο μου
σαυτό το ευθύγραμμο βενζινάδικο shell.
δε μαρέσει νακούω τα ίδια,
και τα ίδια
και τα ίδια
ερωτικές απογοητεύσεις
προτζεκτάκια, η μαμά που πάλι
σας πιέζει απο το τηλέφωνο, η δουλειά
πολύ κουραστική φαντάζομαι κι ένας γνωστός
που έκανε κάτι το αστείο.
στη θεσσαλονίκη
ο αέρας μετακινεί σακούλες τζάμπο
πάνω στα πεζοδρόμια.

Λοιπόν βαρέθηκα, σαυτό το βετζινάδικο
κιαν δε φύγουμε αποδώ
θα του βάλω φωτιά
και θα πεθάνουμε όλοι.
αυτό δε βολεύει και πολύ.
αύριο πρέπει να πάω στο ρεζι για δουλειά
που να ψάχνει η Σω να βάλει άλλον.

ξεκινήσαμε για να φύγουμε,
το ραδιόφωνο πιάνει μόνο λαϊκά σκυλάδικα
και μια ορχήστρα από κάπου στη γερμανία
στη τελευταία στροφή
γύρισα να κοιτάξω τους μουσικούς
στη γωνία απέναντι.
υπήρχαν μόνο σάλια στο πεζοδρόμιο
και ο ήχος τους
πρέπει να ήταν πια αυτό το κίτρινο
παπάκι που επέπλεε
σε μια λίμνη πετρελαίου
από δίπλα.

παρακάλια.

τις τσιμεντένιες μας ζωές

να τις ποδοπατήσουμε λέω, με 

κόκκινα καουτσουκ παπούτσια πλαστικά

ανακυκλώσιμοι,

στα μυαλά μας τα σπιρτόκουτα

που καίμε τις σκέψεις μας τις καλύτερες

με αναπτήρες κάπου στις 5 το πρωί.

να

πιούμε με σφηνάκι τα

στραβά χαριτωμένα μας χαμόγελα,

αυτά που μας είπαν μετά απο γαμήσια

πως μας ομορφαίνουν και

με ασανσέρ να κατέβουμε

στο σινεμά των τεκτονικών πλακών

του εδάφους να πάμε,

για να γελάσουμε υστερικά

και να χορέψουμε τόσο αργά

με μάτια που χαϊδεύουν τα δάχτυλά

των άλλων και με δάχτυλα,

που σφουγγαρίζουν τους μανδύες

των ματιών μας,

ναφηγηθούμε τα παρελθόντα μας

σε μέλλοντα χρόνο 

με ψέμματα και φαταλιστικούς

αναστεναγμούς.

να αποθεώσουμε το ανόημα

του χρόνου πάλι, και να ορκιστούμε

αιώνια καθημερινή αυτοκτονία

στο καναπέ του λιβινγκ ροομ

ανάμεσα από καλοριφέρς και πολυθρόνες.

να κατουρήσουμε τις καρέκλες και τα κρεβάτια

αναγκασμένοι να κουβαλάμε 

τα σλιπινγκ μπαγκς σε στάσεις λεωφορείων

σε μπανιέρες ψυχιάτρων, σε καταπακτές εκκλησιών

και σε θέατρα.

τη καλύτερη παράσταση πρέπει να δώσουμε

ουρλιάζοντας, το μονόλογο του ύπνου

το μανιφέστο του αυνανισμού

τον εθνικό ύμνο της τυχαιότητας

την προσευχή της αμαρτίας.

ναι,

να τα κάνουμε όλα αυτά

γιατί βαρέθηκα πολύ

τα ίδια και τα ίδια.

Κιαν πάλι, εσύ είσαι κουρασμένος σήμερα

πάμε να μου κάνεις έρωτα,μόνο τότε 

τα ξεχνάω όλα αυτά 

τα παρακάλια.

μπαρς και μυρμηγκοφωλιές.

γουλιές και σταγόνες νύχτας στα

μπαρς

δεκαξι βήματα κάτω από τη γη

τα μυρμήγκια τραγουδάνε

για τα ανθρώπινα δικαιώματα

παρόλαυτα

πεθαίνουνε συνήθως 

απο σόλες αθλητικών παπουτσιών,

είμαστε ηφαίστεια

καυτών ιδεών

παρόλαυτα

πεθαίνουμε συνήθως

πάνω σε βουνά παγωμένης βότκας.

έσταξα και σήμερα 

πάνω στο μέτωπό σου

τα κόκκινα μου σάλια.

στην οδό Γιαννιτσών πάλι

οι πουτάνες κουνάνε λευκές σημαίες

με τα λευκά τους μούτρα παγωμένες

μες στη βότκα, μες στη κο

καταλάθως κοίταξα μια στα μάτια

πριν πάω σε κανα μπαρ,

να κοκκινίσω το στόμα μου 

με καμπάρι κι έρωτα.

μέχρι να φτάσω πάτησα σίγουρα 

κάμποσα μυρμήγκια

μα δεν ένοιωσα τίποτα.

έκατσα κανα δίωρο

και πήγα σπίτι,

δεν ήταν η μέρα μου απόψε.

γράμμα.

τα μωσαϊκό στα πλοία

ανέκαθεν μου άρεζε.

γαρείδες;

Άνια έλα
έχει να φάμε γαριδομακαρονάδα,
δεν είναι πολύ καλή
για την ακρίβεια
είναι μια θαλασσινή αποτυχία,
ένα σωσίβιο που τρύπησε
και μπορεί και να μας πνίξουν
όλα αυτά

έλα να βουτήξουμε με το ένα μας χέρι
που κλείνει σφιχτά τις μύτες
δε θα πάρουμε μυρωδιά
το πότε θα τη φάμε.

και σκασμένες μετά να πάμε για δουλειά
γρήγορα πάμε γρήγορα,
όλοι αυτοί

πάλι διψάνε.

χωρίς.

ανάμεσα στο σε θελω
και στο θαθελα ,υπαρχει ενα τζιντονικ δρομος αναμεσα
στοσε μενα και στο ποτο μου υπαρχει ενας μαλακας
που κανει τη δουλεια του σαν δημοσιος υπαλληλος
θελει απο μενα
ακομα και λογαριαμο δεης
για να μεμε θυσει

αποψε κοιταω παλι πανω
μα βλεπω για αλλη μια φορα τις σολες
απτα παπουτσια μου
να χαιδευουνε το σφυριγμα ενος σκατογερου
που κοιτάει γυμνούς ασταγάλλους γυναικών

χθές ειδες στον ύπνο σου ένα περιστερι
βρωμερο να με απολαμβανει τριβόταν
στα πόδια μου
οι φτέρνες μου γίναναν γωμολάστιχες
πρέπει να φοράω καλύτερα παπούτσια πρέπει
να πατάω βαθύτερα στο έδαφος
 είδα στον ύπνο μου πως πέθανα

γεννιέμαι ντυ μένει με ταγέρ
και με σερβίρει ένας μαλάκας
τζιν τόνικ στυμμένο
με κάμποσο πάρτα
πάλι

όταν λοιπόν θα σταματήσω αυτό
το παιχνίδι μετα αλκοολ και όνειρα
θα ξυπνήσω
νυσταγμένη μες στη νύχτα
και τότε
αυτός ο σκατόγερος θαχει
βιασει όλα τα περιστέρια
κι ολοι οι δημόσιοι υπαλληλοι
θαχουν παραιτηθει.

όταν θα φυγω αποδω
όλα θαναι λογικά λογικότατα,
ένα ακόμα σπίτι ενα ακόμα μαγαζι
κώμα χρόνου
μια ακόμα
γλυκιά θεσσαλονίκη.



-



.(κακογραμμένο κακομεθυσμένα κάποιο βράδυ με αφορμή αυτό το φοβερό
χου αμ αι κιντινγκ. ευτυχως μου το θύμισε την επομένη και ξαναδιάβασα και το αυτο και το εκείνο.)