κροκο δειλός

ένας κροκόδειλος,

ήρθε απόψε στο κρεβάτι μου,

άνοιξε το στόμα του

και νόμιζα πως θα με φάει,

αλλά τελικά χασμουρήθηκε

και πέσαμε για ύπνο,

είχε πρωινό ξύπνημα,

είπε.

By (μ)πας.

στα λεωφορεία

που πάνε και πάνε

και θες να τελειώνεις

αλλά ο κώλος σου

ζέστανε το κάθισμα/άραγε

τελικά 

θα τα βρει τα ψιλά η γιαγιά που ψάχνει;

Και στο κινητό η ξανθιά φωνάζει

τζιζους κραιστ

από πίσω/

ας μη ξεχνάμε μια κυρία

εκεί

στην ηλικία της πρεσβυωπίας

αλλά και της εμμηνόπαυσης/

τρέξε τρέξε ο δηγέ

για να τους προλά βουμε

αντεκαιναδουμε

τιθακαταλαβουμε. 

Πολύ άσχολ είσαι.

Στεκόμουν πίσω από μια κολόνα

και έψαχνα τα τσιγάρα μου,

αλλά που να τα βρω

έτσι πουναι η τσάντα μου,

κι ένας που του έμοιαζε

έσκυψε σχεδόν μπροστά μου

για να δέσει τα κορδόνια του,

για να μη σκοντάψει φαντάζομαι.

Ήμουν έτοιμη να του ρίξω μια κλωτσιά

που τέτοια δεν έχει ξαναφάει,

έτσι, γιατί μου τον θύμισε.

Βρήκα τα τσιγάρα μου,

άναψα ένα πριν του τη σκάσω,

έτσι, για να δώσω εφέ στη κλωτσιά,

αλλά γαμώτο μου δε πρόλαβα.

Το έκανε μια άλλη 

κι αυτή έτσι, με δύναμη.

Και εκεί κάπου ανάμεσα κολόνας 

και κλώνου κατάλαβα

πως έχει πληγώσει κι άλλες,

ο αλήτης,

με τον ίδιο τρόπο φαντάζομαι.

Γύρισα σπίτι 

με νεύρα που δε πρόλαβα,

και τον είδα στη γωνία του κρεβατιου,

πάλι να κοιμάται.

Έβγαλα τα ρούχα μου 

και έπεσα για ύπνο

στο σαλόνι.

Τπτ

Δεν αγγίζουμε τίποτα,

προσοχή σπάει.

Τιμωρία

με το ένα πόδι στη γωνία

παιδί που δεν έφταιξε

να μαθει την αλφάβητο

ορθά και οχι ανάποδα,

έλλειψη κοινωνικής αποδοχής

το μικρόβιο 

και τώρα θεραπεία.

Φωνές/φωνάζω/ας φωνάξουμε

να ουρλιάξουμε

να κρεμαστούμε απο κραυγες

απο φωνητικές χορδες

απο παντου απο

πουθενα απομένα

μενανε

δυο δεινόσαυροι που παγώσαν

απτο κρυο περιμένοντας

το τέλος του κόσμου,σιγουρα.

Λογικη η ένταση

όταν περιμένεις 

αυτό

με το κρυο και το τέλος.

Αλλαγοράσανε

λουλούδια

απαυτα που ανθίζουν μόνο το χειμώνα

όσο εγώ τρώω τα νύχια μου

κι όσο αυτά μακραίνουνε.

Προπολλούπροειδο ποίηση.

Στο αγόρι μου 

αρέσουν τα τακούνια,

αλλά εγώ δε τα φοράω

και μάλιστα αν τα φόραγα

θα θελα μόνο να τα φόραγα,

για να τα βγαζα

και να του τα 

σκάσω στο κεφάλι/τατακούνια

κους εκεί

κιαρέσουν γενικά,

να στο σταυρό που σου κάνουν,

να στο σταυρό που κουβαλάνε,

να στο σταυρό που τους κρεμάσαν

κιαυτό είναι

προπολλουπροειδο ποίηση.

Γεμίσαμε κοινωνικούς καπνιστές,

μέσα στον κοινωνικό αλκοολισμό

τους

αλλά ναι ρε γαμώτο,

γαμώτο,

έφερα εξάρες,

ναι ρε γαμώτο,κέρδισα!

Ένα κορίτσι σηκώνει τα χέρια του,

μια βόμβα πέφτει στον ωκεανό 

και πριν πνιγεί σκάει

μπαμ,

μια γοργόνα αυτοκτονεί

ξεβράστηκε από το κύμα και ταλάτι,

ένα λιοντάρι

την βλέπει 

αλλά δηλώνει χορτοφάγος.

Φοβ α να μαι.

Φοβάμαι τα δάση,

αυτά τα σκοτεινά δάση

γιατί αρκούδες και λύκοι πεινασμένοι,

πεινασμένοι

θα θελήσουν να με φάνε.

Φοβάμαι τα προδομένα όνειρα,

που θα βαρεθούν να περιμένουν και 
ένα ένα,

ένας ένας,

θα μου τα κλέψουν.

Φοβάμαι το κόσμο αυτό

που μια μέρα,

χωρίς έναν λόγο ακόμα,

θα σταματήσει 

την μουσική από τα ραδιόφωνα.

Μα πιο πολύ φοβάμαι τους ανθρώπους,

αυτούς που αγαπάω τόσο,

πως θα με αφήσουν μόνη,

να αναπνέω νερό

και να πίνω οξυγόνο.

he μον ας.

Χωρίσ αρσενικό

να μου μπλέκει τα μαλλιά

οι εποχές αλλάζουν

πόσο κρύο

μόνο η ρώγα μου το ξέρει.

Πιες έναν ζεστό καφέ

με τα δυο σου κρύα χέρια

εγώ θα στο σερβίρω

σε μένα το πληρώνεις.

Το σώμα μου

να διώχνει την καλοκαιρινή του διχρωμία και

τι παιδί κι αυτό (;)

πολύ χειμωνιάτικο δεν βρίσκετε (;)

βρίσκω την ειρωνεία να έρχεται

στ' ότι φεύγει και έρχεται

χειμώνας.

Κυριακή.

Κυριακή.

Τα αγόρια φοράνε τα αθλητικά τους

και συζητάνε για ποδόσφαιρο.

Τα κορίτσια πίνουν καφέ, κουτσομπολεύουν 

τα αγόρια που φοράνε τα αθλητικά τους

και συζητάνε για ποδόσφαιρο.

Τα περιστέρια κουτσουλάνε γριές

που ξεχάστηκαν σε κάποιο παγκάκι.

Γριές ξεχασμένες σε κάποιο παγκάκι

ανακρίνουν περιστέρια

για να βρουν ποιο τις κουτσούλησε.

Οι άνθρωποι προσεύχονται

αλλά η μέρα δεν φτάνει,

πολλές οι αμαρτίες.

Εμένα η μέρα με βρήκε στον καναπέ

να βλέπω το "Ποτέ την Κυριακή".

Τίτλοι τέλους και αναστέναξα.

Λατρεύω να αναστενάζω

τις Κυριακές.

Κανείς.

κανείς δεν φταίει κανείς

πίσω δεν 

κοιτάει κανείς

το σώμα μου σε ψάχνει

κανείς δεν

ξέρει να μου πει

κανείς

να μην τ' αγγίξει κανείς

δεν μιλάει κανείς 

να μην όχι δεν

κανείς.

και συ ο κανείς

τι να κάνεις

Χαρτο παίκτες.

Σκοτάδι,κόκκινο νέον η ταμπέλα,

τσόχα καταπράσινη,

δυο χαρτοπαίκτες.

Χαμηλά ποτήρια ανάγλυφα

σκούρο υγρό καφέ

ουίσκυ ρούμι ένα.

Μάσκες αντι ηλίου γυαλιών

παίζουν για να χάσουν.

Κινηματογραφικό πλάνο,

εδώ και εκεί ντυμένοι στα λευκά

κομπάρσοι.

Όλα είναι χρώμα.

Όλα είναι μπλόφα.

Και όμως τα ανοίγουν όλα,

ο Ερωτας δίπλα στην ομπρελοθήκη

χορεύει και ουρλιάζει.

Σηκώνονται

για την τελική συνηθισμένη χειραψία,

αλλά όχι.

Ξυπόλυτοι ανεβαίνουν στο τραπέζι

ρίχνουν βέλη στον Ερωτα

και πετάνε τις προσωπικές τους τράπουλες

στον αέρα γελώντας.

Μια τρύπα στις κουρτίνες

βάζει τον πρωινό ήλιο στο δωμάτιο,

ένα φορτηγό κορνάροντας

σταματάει την μουσική.

Ολοι έχουν φύγει,

οι χαρτοπαίκτες υποκλίνονται.

Ο ένας βγάζει απο το μανίκι 

άσσο κούπα και κόκκινη κορδέλα

και ο άλλος την μάσκα του.

Ασήκωτη ειλικρίνεια ξημέρωνε

καθώς το παραλίγο

θα ήταν πάντα χειρότερο απο το καθόλου.

Δίπλα σ' όλ' αυτά.

Δίπλα σε πορνόγερους

και οινοπνεύματα

στο σκοτεινό Τέξας

στα μπορντό ηλιοβασιλέματα.

Δίπλα στα μεγαλύτερα όργια

στις πιο μικρές καρδούλες

στα πιο γλοιώδη φιλιά.

Στα πατώματα που κολλάνε από μπύρα

στους καθρέφτες γεμάτα αποτυπώματα.

Δίπλα σε ανήλικα που βρίζουν

σε εσώρουχα που φαίνονται

εκπληκτικά πρόστυχα

στα παραισθησιογόνα βλέμματα

στα φτηνά ναρκωτικά.

Δίπλα σε ανθρώπους που παίζουν κυνηγητό

σε φανάρια χαλασμένα

σε σφηνάκια αγκαλιάς.

Δίπλα σ'όλ'αυτά

εγώ θα χαμογελάω.

Καλά εσύ

δεν βλέπεις

πόσο δεν έχει πεθάνει ο ρομαντισμός

ακόμα;

δυο μηδεν

Πήγα στο περίπτερο

ε και θυμήθηκα πως

σήμερα έχω γενέθλια.

Ε και άνοιξα μια μπύρα στο μπαλκόνι

για την πάρτη μου.

Μήπως

ήρθε η ώρα να μεγαλώσω;

Στο πάνω διαμέρισμα ένα ζευγάρι χώριζε

στο από κάτω ακουγόταν μόνο η τηλεόραση.

Ε και είπα

να τ' αφήσω για την ώρα.

Ε και ξαναπήγα στο περίπτερο

να πάρω τσίχλες γεύση φράουλα.

Στην πρώτη φούσκα

σκέφτηκα πως τα χρόνια 

είναι σαν τους ανθρώπους.

Βλέπουν φως και μπαίνουν.

Ε,

μετά συνέχισα να κάνω φούσκες.