γκούγλ τρανσλέιτ πρώτο.

θέλω να κοιμάμαι με σβησμένα φώτα και αναμμένα κορμιά 

θέλω να κοιμούνται στο φως του σώματος, να απενεργοποιήσετε το φως

θέλω να σβήσω τα φώτα, να ανάψω και να κοιμηθώ

θέλω να κοιμηθώ με τα φώτα σβηστά και τα φώτα αναμμένα

θέλω να κοιμηθώ με τα φώτα σβηστά και αναμμένο το σώμα

θέλω να κοιμηθώ με τα φώτα και το σώμα

θέλω να κοιμηθώ με φώτα και πτώματα

θέλω να κοιμηθώ σβήνοντας τα φώτα και καίγοντας τα πτώματα

θέλω να σβήσω το φως και να κοιμήσω το σώμα μου

θέλω να κοιμηθώ με τα φώτα και τα σώματα μακριά

θέλω να κοιμηθώ και να σβήσω τα φώτα και να ανάψω τα σώματα

θέλω να κοιμηθώ με τα φώτα σβηστά και τα σώματα ανοιχτά

μου αρέσει να κοιμάμαι με φώτα και σώματα

θέλω να κοιμηθώ με τα φώτα να ανάβουν και να ανάβουν

θέλω να σβήσω τα φώτα και να ενεργοποιήσω τα σώματα

θέλω να κοιμηθώ με τα φώτα σβηστά και το σώμα να κάθεται

θέλω να σβήσουν τα φώτα και το σώμα να ανάβει και να σβήνει

θέλω να κοιμηθώ με τα φώτα και τα σώματα πάνω του

μου αρέσουν τα φώτα που λάμπουν και τα σώματα πάνω του

θέλω να σβήσω τα φώτα και να κοιμηθώ

θέλω να κοιμηθώ με τα φώτα σβηστά

θέλω να πάω στο κρεβάτι με τα φώτα σβηστά και το σώμα μου σβησμένο

διάφορα αδιάφορα λόγια κάποιων διαφορετικών στιγμών διαφόρων αδιάφορων ελιγμών.

οι βαριές και ασήκωτες ψυχολογίες τα κρουαζιερόπλοια που φεύγουν πάντα τελευταία εγώ που έρχομαι συνήθως πρώτη ο ουρανός που κλαίει γαλάζια χαλάζια ο χειμώνας που μυρίζει μπλε εγώ να φιλάω την Ιαπωνία του προσώπου του αυτός ο άνθρωπος που ελπίζει σε κάτι καλύτερο όπως κι εγώ άλλωστε ώστε το φενγκ σούι να μας τακτοποιήσει σε μια καλύτερη μέρα χωρίς καθρέφτες τα ζητήματα καρδιάς ο Καββαδίας που ακούει λαϊκά τραγούδια με τακουστικα του εμείς ανάμεσα σε στεριά και νερό τα χέρια μας που ακούμπησαν τυχαία έναν πάγο που λιώνει ένα παγόβουνο μέσα σε δον χούλιο η γλώσσα σου, αχ η γλώσσα σου το μεθυσμένο σκαμπό στο μπαρ των κατοίκων της πόλης μου μια κινέζα που πέφτει από τα σύννεφα μια χώρα γεμάτη ανθρώπους της σοου μπίζ ένα καρβέλι ψωμί σε μια κοινωνία μέτριου αναστήματος η ανάσταση του Χριστού μετά τον μεσαίωνα της καρδιάς σου ο γαλάζιος ουρανός πάλι, το σουξέ που άκουγες μικρός και τώρα αντιπαθείς το βρακί μου γεμάτο από τη σκέψη μου για τον έρωτα που περιμένει μουδιασμένος στο κόκκινο φανάρι να γίνει ένας πράσινος Γρηγόρης το όνομά μου το παλτό μου το όνομά μου ο φλύαρος χειμώνας που έρχεται και φεύγει οι μπλε ουρανοξύστες των ματιών μας ο σεισμός που τους ρίχνει όλους κάτω σε μια δύσκολη κατάσταση εκτός απο κάποιους αυτό το ποίημα που τα λέει όλα κρύβοντας τα πάντα.

για τις φίλες.

στο πάτωμα ξαπλώνουν

οι θλιμμένες σερβιτόρες

και σκουπίζουν με βετέξ 

το βράδυ που περνάει

στο μυαλό τους ένα τέρας

τις κοιτάει που χορεύουν

μ'ένα βλέμμα πουχει σπάσει,

κάνουν στάση στο καθρέφτη

μα ποτέ δε προλαβαίνουν

κιαν οι τράπεζες 

ανοίγουν κάθε μέρα

και αν κάθε μέρα

το ψωμί μυρίζει στα μπαλκόνια
οι σερβιτόρες που ναι φίλες

αναπλέουν επιτέλους πάνω

από τα σύννεφα που βρέχουν

και τα πεζοδρόμια ξεπλένουν 

το πρωί.

μετρώ στο μετρό.

σου τραγουδώ τα ροζ

της νέας ωρλαιάνης

στον αυτοκινητόδρομο εξιντασέξι

σου δείχνω τα

φώτα της νέας γιόρκης

ο Φρανκ λέει έτσι είναι η ζωή

στο κωλοράντο σκαρφαλώνω

ξεπλένω τα μαλλιά μου

στο μισισίπι των δακρύων σου

στου μαϊάμι τις προβλήτες

ξημερώνω τους καρχαρίες

και στο λας βέγκας

έχασα τα λεφτά μου

να σου πάρω δώρα και δωράκια

στη χαβαη φλέγομαι

μα εσύ το χαβά σου και στην αλάσκα

σου λάσκαρε η βίδα 

θες να γυρίσεις σπίτι κρυώνεις

από το τέξας περνάμε

με σημαδεύουν τα όπλα τους

τρέχουμε στην οκλαχομα

στις μεγάλες άδειες πεδιάδες

δε φτάσαμε ακόμα

επόμενη στάση

πατήσια μετρό

μέχρι να ενωθούν οι πολιτείες μας

μαζί σου χειμώνα

πλατεία μερικής αμερικής.

Alexey Kondakov

3

αυτό το τετράδιο

ένα ορθογώνιο να παίζει το στυλό

να γράφει τα δικά του

η φτέρνα του Αχιλλέα

αυτή η αδυναμία των ημίθεων

που μας αναλογεί

για να μπορούμε δυνατά

να πατάμε στο χώμα

αυτό το κρεβάτι ορθογώνιο 

να παίζουν 

τα ημίθνητα κορμιά μας

η Τροία που καίγεται

αυτές οι ιστορίες των ανθρώπων

που μας αναλογούν

για να ελπίζουμε ζωηρά

πως όλοι οι όμηροι του κόσμου

μια μέρα θα δραπετεύσουν.

*κολάζ.Alexey Kondakov

οχι

ΝΑΙ!







ελα πλάκα κάνω,

οχι.

λογοτεχνικό γαμήσι.

Τα χέρια τους βρεθήκανε

στα κάγκελα του κρεβατιού

και για μια στιγμή

κανένας παράδεισος

δεν είχε γνωρίσει έναν

τόσο τεράστιο έρωτα. 

Ε και μετά, αυτή του πήρε

μια καταπληκτική πίπα κι αυτός

της έχυσε το στόμα

βογγγώντας λίγο αστεία.

*https://www.instagram.com/apollonia.saintclair/?hl=el

το νησί μου.

έξω

από το μπαλκόνι μου κάτω

επαναστάτες με καπέλα

ρινόκεροι, κερδοσκόπες αντιλόπες

με τα όπλα τους φωνάζουν

για έναν καλύτερο κόσμο

μαγαζάτορες καλών εστιατορίων

κινέζικων καταστημάτων Γιαννιτσών 12

αυτός ο ωραίος από το todaylicious

χειρονομούν με

τις γλώσσες τους μαλώνουν 

κερδίζουν χάνουν τους πέφτει

η πίεση τα φαρμακεία αγχωμένα 

εφημερεύουν οικειοθελώς

άθελά τους το σύνθημα πάει λάθος

αλλιώς οι μπροστά αλλιώς

οι πίσω ίσως φταίνε δεν

τα μαθήματα ορθοφωνίας

χαμένες ώρες σε ωδεία ο μάιλς ντέιβις

καπνίζει παλμαλ με τον μπετόβεν

στη γωνία του δρόμου φωνάζουν 

κι αυτοί, η αστυνομία δεν αγχώνεται

εκδρομή στα Τζουμέρκα με τις

γκλίτσες τους ορίζουν τον αντίλαλο

άλλο κι αυτό

στο σιντριβάνι η ώρα πήγε οχτώμισι

ωχ και μια μπύρα στέγνωσε 

ο λαιμός και τα σκέλια νανοιξουν

νυχτώνει πόσες ιστορίες

γι αυτό το ραντεβού
βόλτα στη πόλη τα κοάλα 

που ανέβηκαν στα δέντρα κτίριά τους

των ελεφάντων η ειρήνη

μα πως ξεχώρισε

κι όλα σβήνουν απαλά

ενώ κλείνω τα ξύλινα κουφώματα

το παράθυρό μου

σιωπά ξανά η καρδιά μου 

καίει μια μέρα 

που τίποτα κανείς δεθάχει κάνει

τον κόσμο αυτόν

να νιώσω απτο βάθος

κιο παλμός μου να πιάσει

το τέμπο που γουστάρω

να τονομάσω θάλασσα και με το

δάχτυλό μου νακουμπήσω

την άμμο στο νησί

που λαχταράω.

Το σπίτι.

Εκείνο το σπίτι
ήταν μια καλή περίπτωση σπιτιού.
Είχε πολύ ήλιο
εσένα σε ενοχλούσε
σεμένα φώτιζε τα σκοτεινά μου
σημεία
κιετσι ζούσα καλύτερα.
Είχε από κάτω
ένα θερινό σινεμά
κιαν και δε με πήγαινες ποτέ
εγώ προσπαθούσα να μυρίσω
τα ποπ κορν απο το μπαλκόνι.
Είχε μια μεγάλη κουζίνα
από αυτές που λέγαμε πως μας αρέσουν
κιαν και δε με γάμησες
ποτέ εκεί πέρα,
ήταν το αγαμημένο μου δωμάτιο.
Είχε πολλές προδιαγραφές να γίνει
ένα όμορφο σπίτι.
Από αυτά που οι φίλοι
λένε όμορφα πράγματα
για τον σωστό φωτισμό
και τις κουρτίνες,
μα πάντα είχαμε κάτι καλύτερο να κάνουμε.
Τώρα πια
δε ξέρω ποιος μένει σε κείνο το σπίτι
ίσως γερμανοι τουρίστες
ίσως και κανένας.
Μερικές φορές που περνάω από κάτω
και το χαζεύω
με τα σβησμένα του φώτα
σκέφτομαι πάντα το ίδιο
πως δηλαδή
εκείνο το σπίτι
ήταν όντως
μια καλή περίπτωση σπιτιού.

ερωτικά ερωτηματικά.

Φόλ ιν λόβ ίσον
πέφτω σε έρωτα.
ίσως να ναι πιο ρομαντικό
από ένα απλό
ερωτεύτηκα.
ομως αν πέφτουμε σε έρωτα,
με επιτάχυνση g ίσον
/καθόλου τυχαίο το g/
σχεδόν δέκα μέτρα το δευτερόλεπτο
κάθε που ερωτευόμαστε,
ποιος μας εγγυάται
πως δε θα σπάσουμε
κανένα πόδι
την επόμενη φορά;

/

οι έρωτες και τα φιλιά που
δεν ολοκληρώνονται
μου δημιουργούν μια αίσθηση
σα να ψάχνω κάτι
που δεν έχασα
σε λάθος μέρος.
δε θα μου κοστίσει και πολύ
μα αν δεν υπήρξε στην ουσία
ποτέ,
εγώ γιατί το έψαξα; 

/

Όταν φεύγεις δε κοιτάς πίσω,

Σεχω δει,

Αν και νομίζεις πως το κάνεις,

Απλά προχωράς κι ενώ θέλεις,
Δε γυρνάς εγώ,
Σε κοιτάω συχνά,
Μα εσύ απομακρύνεσαι,
Εντέλει όμως,
Ποιος είναι αυτός που
Φεύγει,
Με τα πιο δύσκολα βήματα;

/

Έχω ερωτευτεί βαθιά

λίγες φορές

συνήθως ήταν

μπορώ να πω υπέροχο

ο,τι καλύτερο

μου είχε συμβεί

μα πως γίνεται

όσο περνάνε τα χρόνια

να το αποφεύγω

με όλο και μεγαλύτερο φόβο;

/

Όλες αυτές οι γραμμένες 

ερωτικές ερωτήσεις
δεν είναι παρά
ένα σημείο στύσης
που εμπεριέχει
μια τελεία
και από κάτω μια γλώσσα
γεμάτη ανυπομονησία. 

όχι

;

τι;

έχω μια αίσθηση χορού
το Όλο μου/σώμα
και μουσκεμένο μυαλό μα
ειμακίνητη
ανάμεσα σε αυτοκίνητα
φιμέ τζάμια με
δε τους βλέπω δε βλεπόμαστε
γιατί δεν είμαι
χορευόμενη
στη διάβαση απάνω
από δω εκεί και πίσω εδώ
παραπεταω κι ενώ
όλα τα φανάρια
μου κόκκινη κάρτα εγώ
μετακοιμαμαι βιαστική
αγκαλιά στα γόνατα
της τζαζ γονατιζμενη
μου τον αντίχειρα με
σε στάση ωτοστόπ
αναμενουμενη οδηγό
για να με πάει
λουσμένοι στα πράσινα
φώτα να κουβεντιάσουμε
ακίνητοι με μάρκες αμαξιών
κι ολαυτα τα κανονικά
που σκέφτεται κάποιος
περπατάει ενώ
πεζοδρόμια στα πόλης της
με ακουστικά φορώντας
από τα φτηνά,

λιωμένοι λουόμενοι 

αζόρες η ώρα μεσημέρι.

τζίνα νανά,

όσα μικρά ποιήματα 

δε χωράνε μέσα στη τσέπη μου,

τα πίνω τζιν 

με ανανά και πάγο

αυτό το καλοκαίρι στη δουλειά.

δεν είναι και τίποτα

το σπουδαίο άλλωστε

όταν νερώνει 

δε πίνεται με τίποτα.

όμως με βοηθάει

στη τόση ζέστη 

όπου τα ιδρωμένα μαλλιά 

μου κολλάνε πάνω

στα χείλια μου.

αυτό το τζιν ανανά

κι ένα κλαμερ,