33 χρονών με 33 τοις εκατό μπαταρία, κάποτε έβαζα κοχύλια στα αφτιά να ακούσω τα κύματα, τώρα βάζω πάτσιζ στα μάτια να διώξω τις πτυχώσεις, μακρόσυρτα καλοκαίρια φθείρουν τους ιμάντες χρονισμού στο φτωχό μου αυτοκίνητο, αποτελέσματα ασυγχρονισμού φθείρουν το ελαστικό μου φθινόπωρο, έμαθα ένα κάρο λέξεις σε γλώσσες που δεν θα τις χρειαστώ ποτέ, ξέχασα αυτές που έπρεπε για να αποφύγω τα επίπονα μποτιλιαρίσματα, χάλασε μαζί και η αντλία νερού, οπότε παραμένω διψασμένη σαν καμήλα με δύο καμπούρες στην έρημο, η Δήμητρα μου είπε να κρατάω μεγαλύτερη απόσταση από τον μπροστινό γιατί αν φρενάρει απότομα, εγώ είμαι που θα πληρώσω ακριβά την ζημιά,
ε και ακριβώς αυτό έγινε, αν ήμουνα μικρότερη, η μάνα μου θα με κοίταγε γυναικεία από την άκρη του κρεβατιού με βλέμμα δεν έχεις ιδέα τι σε περιμένει, τώρα όμως είδα αυτό που με περίμενε, γκαζώνω με Κολτρέιν στο χωράφι και ενώ ο γιατρός με βρήκε υπέροχη μετά από υπέρηχο, υπάρχει μία τρύπα στο στέρνο μου δεξιά από όπου πηγαινοέρχεται το αίμα και που μας κρατάει ζωντανούς, είμαι έτοιμη να σκαρφαλώσω ένα ακόμα παγόβουνο τόσο ψηλό που όταν θα φτάσω στην κορυφή θα αισθανθώ περήφανη που τα έχω καταφέρει αν και πιθανόν να τρέμω από το κρύο, εντωμεταξύ σκέφτηκα να κόψω το τσιγάρο και να το αντικαταστήσω με ασκήσεις Κέγκελ και yoyo αφού το δεξί μου χέρι δεν βρήκε ακόμα κεφάλι να χαϊδεύει, όσο για τον κόλπο μία από τα ίδια, είναι οι χωρισμοί δύσκολοι τόσο που νομιζεις πως όλοι οι πόνοι της ζωής αθροιστικά δεν συγκρίνονται, άλλοι σιαμαίοι μετά το χειρουργείο το παίρνουν απόφαση, κουνάνε φλοράλ μαντήλι, και άλλοι νοσταλγούν την λιγότερη αυτονομία τους και το μοιρασμένο κατούρημα, χθες γνώρισα έναν θηριοδαμαστή που του αρέσει να κοιτάει τον ήλιο κατακόρυφα από την Υεμένη παίζοντας κιθάρα, στο τέλος τον ρώτησα τι μένει, μήπως μένουν τα λιοντάρια που θέλουν να με φάνε, μήπως μένω εγώ μόνη σε τσίρκο μαζί με μίμους και παντομίμους, εγώ και εσύ μου είπε με ελπίδα, εγώ και εσύ.
