να κάθεσαι ανάσκελα στην άμμο ανάσκελα στο έδαφος να ακουμπάς με τα ακροδαχτυλα σου το χώμα την άμμο και να σχηματίζεις το πρόσωπο του αγαπημένου σου να ονειρεύεσαι ανάσκελα το χαμόγελο σου και αυτό να ονειρεύεται πως φιλας ανάσκελα τα σύννεφα τα σύννεφα να σε πηγαίνουν μέχρι την άκρη του κόσμου και πίσω να σου εύχονται οι φίλοι σου τα καλύτερα και να το εννοούν να ξαπλώνει μπρουμυτα ένας άντρας στη κοιλιά σου να μην υπάρχει άντρας αλλά εσύ να ονειρεύεσαι ανάσκελα πως αυτός ο άντρας είναι στον δρόμο απλά ξέχασε τα κλειδιά του σπιτιού σου στο σπίτι του και πάει πίσω να τα πάρει και γιαυτό αργεί μα θα έρθει και θα σε κάνει να γελάς ασταμάτητα και ανάσκελα να μην έχεις ανάγκη κανέναν μονο τον ήχο από την αναπνοή σου να αναπλεουν τα μαλλιά σου που μακρυναν πάνω στα βυζια σου αν είσαι γυναίκα να έχεις τα πιο ωραία βυζια η τουλάχιστον εσένα να σου αρέσουν να σχηματίζουν τα βυζια σου δύο λακκούβες στη άμμο μπρούμυτα στην άμμο στην Αμοργό να σου λέει τι αμο ένας Ιταλός για τον οποίο δεν ενδιαφερεσαι καθόλου στο νησι όλοι να σε φωνάζουν Βάσω και κανείς να μη ξέρει το όνομα σου κανείς να μη ξέρει για σένα τίποτα να μαθαίνεις ανάσκελα τα σήματα να οδηγήσεις μέχρι το τέλος του σύμπαντος για να γυρίσεις πισω ασφαλής με το πορτοκαλί σου αμάξι να σε αγαπάνε σταληθεια οι φίλοι σου οι παλιοί και οι καινούριοι να βάζεις ζάχαρη στο καφέ μέχρι η πίκρα να σου φύγει από τα χείλη τα χείλια σου να γεμίζουν άμμο αλλά εσύ να φιλάς μονο το αύριο και κανέναν άλλον το αύριο και το αργότερα να ξαπλώνουν μπρούμυτα πάνω στα βυζια σου εσύ στις μύτες των ποδιών σου να αναρωτιέσαι τι τρέχει πίσω από τον φράχτη ο φράχτης να έχει μια τρύπα και από εκεί να βγαίνει ένα καινούριο όνειρο να σε γεμίζει ανάσκελα με οξυγόνο να αποφεύγεις τα θλιμμένα τραγούδια του παλιού καιρού να ακούς τον αέρα να αναπνέει βαθιά δίπλα σου στην άμμο και μέσα σου να εύχεσαι το αγόρι που αγάπησες να σου έπιανε τα βυζια κιας μην το αντέχει άλλο τα κύματα να κάνουν μουσική να ξαπλώνεις στην άκρη του νερού σα ναυαγός να ξεβραζεσαι απο όσα σε έκαψαν στη καρδιά βαθιά να αγοράζεις καινούρια καρδιά από το σκρουτζ και αθλητικά κολάν οι φίλοι τα χαρτάκια να λες και τι δε θα έκανες τώρα για λίγο μπιλιάρδο να ξαπλώνεις στην άκρη της βάρκας να δεις τον εαυτό σου στο νερό να γελάει οι γοργόνες να σου λένε πως είσαι μια από αυτές να έχεις πιο μακριά μαλλια και από γοργόνα και τα κοχύλια να τα αφήνεις στη θέση τους ανάσκελα στην άμμο να σε πιάνουν οι φίλοι από τον ώμο να σου πουν πως σε αγαπάνε να είσαι ένα κορίτσι όπως όλα τα άλλα μα όπου και να ψάξουν καμία δεν είναι σαν εμένα μια Λολίτα με λίγο κυτταρίτιδα ένα κορίτσι πληγωμένο καλοκαιρινό με ωραία βυζια.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου