1 2 3 στοπ!

τέλος τα μνημόσυνα 
γυρνάμε σκηνή 20
ένα δύο τρία πάμε,
μουσική ατμόσφαιρα ξημέρωμα
στο πλάνο,
αξύριστη γυναίκα 
άβαφος άντρας μόλις
που πρόλαβαν να ξυπνήσουν
και τα φώτα τους 
χαϊδεύουν τα ρουθούνια
κι έπειτα το περιστομικό περίγραμμα χειλιών
ύστερα το πάνω
μετά το κάτω χείλος
και πάλι το ίδιο μέχρι 
να ξεχάσουν
και ο ήλιος να τους γδάρει,
να τους ξεθωριάσει ,
να τον καταραστούν που 
τους ανακάλυψε,
και τους έγδυσε
πριν προλάβουν να το κάνουν μόνοι τους
και δε πειράζει και πολύ τελικά
θα ξαναβρεθούν τυχαία
στη σκηνή νούμερο 21,
ή και όχι.

Κατ,
πολύ καλό παιδιά,
άλλη μια και τελειώσαμε,επιτέλους.